De GGD komt langs bij iedereen die zelf niet in staat is om naar een testlocatie te gaan.
Jurre vertelt: “Vooraf weet je nooit bij wat voor iemand je aanbelt. Mijn eerste ervaring was meteen heel heftig. Ik was op bezoek bij een meervoudig gehandicapte vrouw. Ik heb geen ervaring in de zorg, dus ik wist niet goed hoe ik dat aan moest pakken. Maar samen kwamen we er wel uit. Inmiddels doe ik dit werk al een tijdje en weet ik dat hoe moeilijk het soms ook lijkt: eigenlijk lukt het doen van een test altijd wel.”
Slechts één keer lukte het niet om iemand te testen. “Dat was bij een gehandicapte man die zich echt niet wilde laten testen. Zijn verzorgers hebben op alle manieren geprobeerd om hem zover te krijgen, maar hij wilde echt niet. Dan houdt het op.”
“Dit werk is heel mooi om te doen, maar ook wel intensief”, aldus Jurre. “Vrijwel iedereen bij wie je langskomt is heel dankbaar. Dat is wel chill. Soms zijn mensen emotioneel. Het komt weleens voor dat mensen moeten huilen. Dan blijf ik altijd nog even. We hebben de tijd.”